Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Ομιλία του Οδυσσέα Ελύτη -Κύπρος-

 «Αλλά αυτό είναι το θαύμα. Να δυναμώνεις και να αντρειεύεσαι τότε ακριβώς που κινδυνεύεις να χάσεις αυτά που αγαπάς, όμως να ξέρεις πως είναι δικά σου, κατάδικά σου. Και να τους δίνεις την χροιά του ακατάλυτου και του αιώνιου...»

«Με έχουν ονομάσει, κατά καιρούς, ποιητή της θάλασσας, ποιητή των νησιών και του ήλιου. Και ώς ένα σημείο είμαι. Αλλά δεν είμαι μόνο αυτό. Δεν είμαι μόνο αυτό που αντιλαμβάνεται κανείς, όταν ακούει τέτοιους χαρακτηρισμούς και νομίζει ότι έχει να κάνει με εντυπώσεις και περιγραφές, με μια απλή φυσιολατρεία. Τα φυσικά στοιχεία έχουν μια δεύτερη και μια τρίτη σημασία, όπου η γλώσσα και η ιστορική μνήμη εμπλέκονται και δημιουργούν μια άλλη πραγματικότητα, για τις καθημερινές μας στιγμές ασύλληπτη. Αποτελούν, θα έλεγα, στην κλίμακα του πνεύματος, ένα αλφάβητο που με την κατάλληλη χρήση του, εξαιρετικά δύσκολη –πρέπει να το πω και αυτό αμέσως–, ξεκλειδώνει τα μυστικά και αποδίδει το μυστήριο που μας περιβάλλει, το κάνει προσιτό στην ψυχή μας. Και η ψυχή μας είναι μεγάλη υπόθεση.
 Η ατομική μας ψυχή και η ομαδική. 
Γιατί υπάρχει και η ομαδική ψυχή, που αντιπροσωπεύει κάθε λαό στο σύνολό του και στην ιδιοτυπία του. Απ' αυτή την άποψη ήθελα να πω λίγα πράγματα, και αν μίλησα στην αρχή για τον εαυτό μου –πράγμα που δεν το συνηθίζω– το έκανα για να φτάσω ακριβώς εκεί.

Μου δόθηκε η ευκαιρία στους πέντε μήνες που πέρασα στην Κύπρο το καλοκαίρι του '70, να την τριγυρίσω όλη, να δω τα αρχαία της, τα Βυζαντινά της, τα σημερινά της, σε αδιάσπαστη συνέχεια, σε αδιάσπαστη ενότητα ανάμεσα τους και ανάμεσά στο τοπίο. Αυτό έχει μεγάλη σημασία. Με εντυπωσίασε και μου έδωσε μια βαθιάν ικανοποίηση, θα έλεγα μιαν επαλήθευση της ταυτότητάς μου σαν μέλους μιας κοινότητας που σαν Γένος επέτυχε πάντοτε.

Ο Ελληνισμός είναι μια κοινότητα που με ποικίλες μορφές και κάτω από ποικίλες περιστάσεις αντίξοες, δραματικές, εξοντωτικές κάποτε, κατάφερε παρ' όλα αυτά να επιβιώσει. Δεν ξέρω αν έχουμε άλλο τέτοιο παράδειγμα στην ιστορία. 
Και το μόνο του όπλο, αλλά ένα όπλο μοναδικό και παντοδύναμο, εστάθηκε η γλώσσα του. 
Η «ελληνική λαλιά», όπως έλεγε ο Καβάφης, «ως την Βακτριανή την πήγαμε – ως τους Ινδούς».
Να γιατί είμαι υπερήφανος ασκώντας μια τέχνη που χρησιμοποιεί ακριβώς αυτό το όργανο. Και να γιατί μου έδωσε τόση ικανοποίηση η συμβίωσή μου με την πραγματικότητα της Κύπρου. Γιατί βρήκα τα «ανάλογα» της γλώσσας αυτής, έξω από κάθε ιστορική ή πολιτική σκοπιμότητα, σ' αυτή τη «μνήμη» που την κουβαλάτε και την εξωτερικεύετε όλοι σας και που είναι μαρτυρία ενός ανεπανάληπτου πολιτισμού.

Αυτό που θαυμάζουμε στην ελληνική τέχνη της ακμής, δεν είναι αυτό που πίστεψαν οι Δυτικοί ότι συνεχίστηκε με την Αναγέννηση. Ούτε αυτό που πραγματοποιήσανε αργότερα με τα νεοκλασσικά κτίρια που κοσμούν τις πρωτεύουσές τους. Είναι μια ειδική αίσθηση για τα πράγματα και τις αναμεταξύ τους σχέσεις, που οδηγεί στην ευγένεια, είτε καταπιάνεσαι με μεγάλα είτε με ταπεινά έργα. Για την αντίληψή μου –θα μπορούσα να πω για την αντίληψη ολόκληρης της γενεάς μου– η συνέχεια του πνεύματος εκείνου πραγματοποιήθηκε αποκλειστικά και μόνον από τον λαϊκό πολιτισμό. Μια εσωτερική αυλή σπιτιού με τους ασβεστωμένους τοίχους, τα λουλούδια στους τενεκέδες, τα πέτρινα σκαλάκια, ή ένας περίβολος μοναστηριού με τα κυπαρίσσια, τη στέρνα, τις στοές και τα κελλιά, βρίσκονται πολύ πιο κοντά στην αντίληψη που έφτιαχνε τους Απόλλωνες και τις νίκες, τους Οσίους και τις Θεομήτορες, απ' όλες τις μεγαλόπρεπες κολόνες και μετόπες των Ευρωπαϊκών Ανακτόρων.

Και αυτό συνέβη επειδή, αξεδιάλυτα συνυφασμένα, το τοπίο και η γλώσσα, επιβιώσανε μέσα στο ομαδικό υποσυνείδητο, διατηρηθήκανε μέσα στους ύμνους της Ορθοδοξίας και στα Δημοτικά Τραγούδια –το παρατηρούμε αυτό εντελώς ιδιαίτερα στην Κύπρο– και έφτασαν ώς τις μέρες μας, είτε οι καιροί ήτανε καλοί είτε χαλεποί. Τολμώ, μάλιστα, να πω ότι λειτουργήσανε πιο οργανικά και πιο έντονα στη δεύτερη περίπτωση – κάτι που γεννά την απορία των ξένων και παραμένει για την αντίληψή τους ακατανόητο. Πολύ συχνά μου έτυχε να με ρωτήσουνε στις συνεντεύξεις: Για ποιό λόγο η ποίηση η ελληνική γυρίζει στην μοίρα του φορέα της; Καμιά σχεδόν ποίηση ξένης χώρας δεν ασχολείται με την Ιστορία και την μοίρα του λαού της. Τους απάντησα: Επειδή ο Ελληνισμός έζησε πάντοτε κοντά στον κίνδυνο. Επειδή ό,τι κινδυνεύει, ζητάς να το διασώσεις. Επειδή νιώθουμε μόνοι. Επειδή σαν πολιτιστική μονάδα δεν έχουμε συγγενείς. Και επειδή –προσθέτω εγώ τώρα μεταξύ μας– στο βάθος μας φοβόντουσαν πάντοτε, όσο αδύναμοι και αν είμασταν. Και μας πολεμούσανε, «Πέλαγο μέγα πολεμά, βαρεί το καλυβάκι!», για να ξαναθυμηθώ τον Σολωμό. Ή μήπως αυτό δεν συμβαίνει σήμερα με την Κύπρο;

Μου επεφύλαξε η τύχη την τιμή να γνωρίσω τον Εθνάρχη Μακάριο σε μιαν από τις κορυφαίες στιγμές της δράσης του. Και την θλιβερή τιμή να παραστώ εχθές στην επιμνημόσυνη δέηση για ανάπαυση της ψυχής του. Το αγωνιστικό του σθένος, την ψυχική του αντοχή, το κάλλος του, τα αντλούσε από την μεγάλη δεξαμενή που αποτελείτε όλοι σας – ολόκληρος ο κυπριακός λαός. Για αυτό τη συνέχεια την βλέπουμε σήμερα και θα την βλέπουμε πάντοτε –αρκεί να υπάρχει ενότητα– ολοένα πιο δυνατή, πιο αποφασιστική επάνω στα δικά του βήματα.
Αλλά αυτό είναι το θαύμα. Να δυναμώνεις και να αντρειεύεσαι τότε ακριβώς που κινδυνεύεις να χάσεις αυτά που αγαπάς, όμως να ξέρεις πως είναι δικά σου, κατάδικά σου. Και να τους δίνεις την χροιά του ακατάλυτου και του αιώνιου...»

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

Η Ελλάδα που αντιστέκεται


Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει


 Γιώργος Π. Παύλος
 Αν. Καθ. ΔΠΘ

www.gpavlos.gr


Αν μέχρι πρότινος η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν μια ελπίδα για την ανθρωπότητα και την παγκόσμια δημοκρατία, σήμερα αυτός ο ρόλος της αναιρείται βήμα προς βήμα και κινδυνεύει να χάσει ό,τι μέχρι σήμερα συμβόλιζε η λέξη Ευρώπη για τον πολιτισμό, την δημοκρατία και την ανθρωπιά.
Έτσι, δεν έχουν περάσει εβδομήντα χρόνια, δηλαδή ούτε μια γενιά ανθρώπων από τότε που η Γερμανία του 3ου Ράιχ έδειχνε το αποκρουστικά απάνθρωπο πρόσωπό της φονεύοντας με εξίσου αποκρουστικό τρόπο εκατομμύρια άμαχων ανθρώπων, παιδιών γυναικών ανδρών, μη Αρείας καταγωγής, Εβραίους, Σλάβους, Έλληνες ή όποιους άλλους, ενώ οι Γερμανοί στρατιώτες με μπουλντόζες έσπρωχναν τα πτώματα σε ομαδικούς τάφους, όπως δείχνουν άπειρα φωτογραφικά η κινηματογραφικά ντοκουμέντα.
Σήμερα στην Ελλάδα ξαναδοκιμάζουμε και ξαναγευόμαστε τη γερμανική απανθρωπιά και την ζωώδη συμπεριφορά της κυρίας Μέρκελ αλλά και όσων βρίσκονται πίσω από αυτή την θλιβερή κυρία και αφανώς την καθοδηγούν, όχι μόνο να ξαναχρεώσει στον γερμανικό λαό νέες απάνθρωπες πράξεις, αλλά και να οδηγήσει την Ευρώπη δεκαετίες ή και αιώνες πίσω στο σκοτεινό Μεσαίωνα. Κι εάν στο Μεσαίωνα λειτουργούσαν κάποιες αρχές χριστιανικής ηθικής, τώρα ο νέος Μεσαίωνας θα είναι πολύ πιο φρικαλέος, αφού η μόνη ηθική είναι αυτή του χρηματιστηρίου και το δίκαιο της βίας.
Δεν είναι της ώρας να περιγράψουμε πώς ο παπικός και ο προτεσταντικός χριστιανισμός ευθύνονται τα μέγιστα για την ευρωπαϊκή εξέλιξη που οδήγησε στην αποϊεροποίηση της ζωής, της φύσης και της κοινωνίας, ανοίγοντας τον δρόμο για την μηχανιστική και εργαλειακή απανθρωποποίηση του νεώτερου κόσμου. Σήμερα οι σταυροφορίες, τα τανκ και οι στρατηγοί έχουν απλώς αντικατασταθεί από τις αγορές, τις τράπεζες και τους τραπεζίτες.
Όπως και να έχει το πράγμα, δεν είναι δυνατόν και δεν μπορούμε ως Έλληνες να δεχθούμε αμαχητί την νέα αυτή εισβολή και διάλυση της Ελλάδας. Δεν πρέπει ως Έλληνες να ησυχάσουμε έως ότου προσέλθουν στη δικαιοσύνη όλοι όσοι εκ των Ελλήνων πολιτικών και άλλοι συνεργάστηκαν με το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, προκειμένου μέσα σε δύο χρόνια να συμβούν όσα κανείς νοήμων άνθρωπος δεν μπορούσε να διανοηθεί λίγο πριν.
Δεν είναι δυνατόν να δεχθούμε αυτή την ύβρη που συμβαίνει σήμερα, επειδή ορισμένοι εκ των Ελλήνων πολιτικών έχασαν κάθε αίσθηση δημοκρατίας, ανθρωπιάς αλλά και ελληνικότητας.
Πώς είναι δυνατόν να δεχθούμε άλλο αυτό που συμβαίνει σήμερα προ των οφθαλμών μας και που δεν είναι διαφορετικό από μια νέου είδους γενοκτονία των Ελλήνων με την ελληνική μάλιστα συνηγορία, αφού ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Πρωθυπουργός, τα κυβερνώντα κόμματα και οι βουλευτές των δέχονται τόσο απλά, τόσο αβασάνιστα, και τόσο πρόθυμα, οι Έλληνες να πληρώνουν φόρο για κάθε παιδί που γεννούν, δηλαδή το ίδιο το ελληνικό (;) κράτος να αποφασίζει την βιολογική εξαφάνιση των Ελλήνων.
Οι Έλληνες συνταξιούχοι να καταδικάζονται σε πρόωρο θάνατο με την σύνταξη πείνας που τους επιβάλλεται από την ίδια την ελληνική Πολιτεία. Ο ελληνικός στρατός να διαλύεται και οι αξιωματικοί του να τιμωρούνται με συντάξεις πείνας. Η ελληνική επιχειρηματικότητα να στραγγαλίζεται, η παραγωγικότητα και η ελληνική οικονομία να εξαφανίζονται.
Η ελληνική γλώσσα να υποβιβάζεται σε δεύτερη η τρίτη γλώσσα και βαθμιαία να καταργείται μαζί με πολλά άλλα στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού, αφού η ελληνική πολιτεία έχει αποδεχθεί μέχρι το 2020 να εφαρμόσει το Ενιαίο ευρωπαϊκό πρόγραμμα σπουδών, στο οποίο μόνον 8 ώρες εβδομαδιαίως θα διατίθενται για τα ελληνικά γράμματα στα ελληνικά σχολεία.
Τέλος, Οι Έλληνες εργαζόμενοι να αμείβονται με τριτοκοσμικούς μισθούς που όχι απλώς δεν επιτρέπουν την συντήρηση των οικογενειών των αλλά ούτε την δική των επιβίωση, ενώ η δημόσια ελληνική περιουσία που εκτιμάται σε εκατοντάδες τρις ή και τετράκις εκατομμύρια ευρώ να μεταβιβάζεται στους ιδιώτες δανειστές και τους διεθνείς τραπεζίτες. Κι αυτό μάλιστα με επίσημες υπογραφές του Έλληνα Προέδρου της Δημοκρατίας, του Έλληνα Πρωθυπουργού, των Ελλήνων Υπουργών και των Ελλήνων Βουλευτών του Ελληνικού Κοινοβουλίου, ως αν η Ελλάδα ως χώρα ανεξάρτητη και ελεύθερη, ως δημοκρατική πολιτεία να έχουν καταργηθεί πλέον από την Ιστορία.
Για όλα αυτά δεν είναι δυνατόν να δεχθούμε μια οικογένεια και μια ομάδα Ελλήνων (;) πολιτικών ανδρών να αποφασίζουν εναντίον της ιστορίας, της ελληνικής φυλής και του ελληνικού λαού, εναντίον της ελληνικής και κυρίαρχης πολιτείας, αλλά και εναντίον ολόκληρης της ανθρωπότητας. Διότι εάν δεχθούμε την κατάργηση των Ελλήνων από την ιστορία, όπως δυστυχώς συνειδητά ή ασυνείδητα κάποιοι αποδέχθηκαν και πράττουν αναλόγως, τότε αυτομάτως συμπράττουμε στην εγκαθίδρυση της παγκόσμιας δικτατορίας αυτών που κατ’ ουσίαν μισούν τους λαούς, μισούν τους ανθρώπους, μισούν τη Δημοκρατία, την Ελευθερία και την ανθρωπιά. Αυτών που χάριν του απρόσωπου κέρδους και της σαπισμένης των ψυχής είναι ικανοί να φονεύουν εκατομμύρια αμάχων, παιδιών, γυναικών, ανδρών, λαών, προκειμένου να οικειοποιηθούν τον πλούτο των χωρών που τους φιλοξενούν επί χιλιάδες χρόνια.
Εξοχώτατε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας, κύριε Κάρολε Παπούλια, αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ Αντώνη Σαμαρά με τους συμβούλους σας, κύριε Ευάγγελε Βενιζέλε, και όσοι άλλοι πολιτικοί άνδρες που αυτή την ώρα με τις πράξεις σας καταγράφεσθε στην ελληνική και παγκόσμια ιστορία, δεν είναι δυνατόν εν ονόματι του Ελληνικού Συντάγματος να δέχεστε να καταργούνται η Ελλάδα και οι Έλληνες από την ιστορία και να συνυπογράφετε με τους διεθνείς τοκογλύφους την εξόντωση του ελληνικού λαού και της ελληνικής κοινωνίας. Δηλαδή να αποδέχεστε να γίνεστε κατ’ ουσίαν συνεργοί σε κάτι που ούτε η Οθωμανική αυτοκρατορία διανοήθηκε ποτέ να πράξει στα τετρακόσια χρόνια βάναυσης δουλείας του Ελληνικού λαού και των Ελλήνων.
Ακόμη κι εσείς, Άγιοι Ιεράρχες της ελληνικής ορθόδοξης Εκκλησίας δεν μπορείτε να σιωπάτε τώρα, αυτή την στιγμή που σταυρώνεται και εκδιώκεται ο ελληνικός λαός από το τελευταίο εναπομείναν τμήμα ελληνικής γης. Πώς είναι δυνατόν να τον καλέσετε να εορτάσει σε λίγους μήνες την Ανάσταση του Θεού, ενώ δέχεστε εν σιωπή την δική του σταύρωση και τον δικό του εμπαιγμό και δεν αγωνίζεσθε για την δική του Ανάσταση;
Ως Έλληνες και ως Ευρωπαίοι είμεθα υποχρεωμένοι να αντισταθούμε σε τούτο τον εμπαιγμό όχι μόνο διότι πρέπει να επιβιώσουμε ως λαός, ως έθνος, ως φυλή, ως χώρα και ως πολιτεία, αλλά πρωτίστως διότι η μοίρα μας ως Έλληνες είναι να αντιστεκόμεθα σε κάθε μορφή βαρβαρότητας που θέλει να υποτάξει τους ανθρώπους και τους λαούς και να τους μετατρέψει σε χοίρους της Θεάς Κίρκης.
Η Ελλάδα είναι πατρίδα όλου του κόσμου και όλων των ανθρώπων που γεννήθηκαν για να αγαπούν και όχι να μισούν, όπως βροντοφωνάζει η αρχαία κόρη των Ελλήνων, Αντιγόνη. Η Ελλάδα ανήκει σε όλους τους ανθρώπους, όλων των εποχών και όλων των λαών της γης, θυμίζοντας σε όλους μας Έλληνες η μη πως δεν διαφέρει ο άνθρωπος από τα βάρβαρα και άγρια άλογα ζώα, εάν δεν μπορεί να βλέπει το «πάνυ ακριβές» στο βλέμμα του άλλου ανθρώπου, του ξένου και να το φονεύει χάριν της ζωώδους επιβίωσής του.
Τούτη λοιπόν η στιγμή είναι στιγμή κρίσης για όλους τους Έλληνες και όλους τους ανθρώπους στην γη, που αντιστέκονται και δεν δέχονται το ψέμα, την ηλιθιότητα και την δαιμονικότητα των παγκόσμιων τραπεζιτών που αποφάσισαν να καταργήσουν σε παγκόσμιο επίπεδο όχι μόνο τους Έλληνες, αλλά τον όλο άνθρωπο και την ανθρωπιά, την φιλία, την αλληλεγγύη, την δημοκρατία και την ελευθερία ανθρώπων και λαών.
Γι’ αυτό, εάν σήμερα οι Έλληνες αντισταθούν και υπερασπίσουν χάριν της Ελλάδος αλλά και χάριν κάθε λαού και κάθε ανθρώπου την ειρήνη, την Δημοκρατία, την Ελευθερία και την Ανθρωπιά, όπως έπρατταν πάντα ως ελληνικό έθνος, χωρίς να φοβούνται τον θάνατο, τότε αύριο όλος ο κόσμος και η ανθρωπότητα όχι μόνο θα τιμήσουν αλλά και θα ακολουθήσουν και θα έρθουν να βοηθήσουν τον λαό και την χώρα των Ελλήνων του ΟΧΙ, απέναντι σε κάθε μορφή βαρβαροποίησης και απανθρωποποίησης των ανθρώπων και των λαών.



--
 Georgios P. Pavlos
 Associate Professor

 Faculty of Engineering
 Dept. of Electrical and Computer Engineering
 Telecommunications and Space
 Democritus University of Thrace
 Building B, Kimmeria University Campus
 Xanthi - Greece





Γράμματα Σπουδάματα - Γεώργιος Π. Παύλος - 8 Νοε 11 from e:LoMak on Vimeo.