Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

Ελλάδα, Ιούνιος 2015 της Κατερίνας Τζωρτζακάκη



Ο επίλογος:

« Η ιστορία επαναλαμβάνεται, η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει. Πόλεμοι, καταστροφές, διχασμοί σάρωσαν κι άλλοτε αυτή τη χώρα. Κι ύστερα στα βιβλία της Ιστορίας φαίνονται όλα τόσο μακρινά. Κάποτε αυτές οι μέρες θα μπουν στα βιβλία της Ιστορίας, κάποια παιδιά θα τις διαβάζουν στα θρανία τους, κάποιοι παππούδες θα τις θυμούνται. Η εικόνα του παππού του ξαφνικά άρχισε να σβήνει τον τρόμο. Οι ιστορίες του στα αυτιά του, όταν ήταν μικρός ήταν συναρπαστικές, ίσως γιατί οι άνθρωποι ήταν πιο ενωμένοι, πιο πρόθυμοι να βοηθήσουν, ενώ αυτός κλεισμένος σε ένα διαμέρισμα στη δεκαετία του ΄80 δεν αντάλλασσε ούτε ένα καλημέρα με τα παιδιά του διπλανού διαμερίσματος. Ύστερα διάβασε ένα άρθρο για τη χώρα του, που υπενθύμιζε στον κόσμο τι έχει προσφέρει στον πολιτισμό. Κι ύστερα πάλι οι φωνές από τους πολιτικούς, ο πανικός και μια ανάγκη να αρχίσει να τρέχει προς κάπου μακριά. Το βλέμμα του παππού του στη φωτογραφία, νηφάλιο, όπως των ανθρώπων που έχουν ζήσει πολλά και τα έβγαλαν πέρα. Ό,τι και να γίνει, θα το αντιμετωπίσω, σκέφτηκε. Δεν μπορώ να ελέγξω αυτό που θα γίνει, τα χέρια μου δεν φτάνουν ως εκεί, όμως, εγώ θα το αντιμετωπίσω με αξιοπρέπεια και ψυχραιμία, δεν θα φανατιστώ, δεν θα μισήσω, θα σεβαστώ, δεν θα παραλύσω από τρόμο και θα βοηθήσω τους γύρω μου και ίσως με βοηθήσουν κι αυτοί. Αυτό αποφάσισε εκείνος ο Έλληνας.»

Όλο το κείμενο
link: http://ktistories.blogspot.gr/2015/06/2015.html

 

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ


H Stratfor, ίδρυμα Σύμβουλος της Κυβέρνησης των Η.Π.Α. , θεωρεί ότι τα επόμενα χρόνια (που όλο έρχονται και ποτέ δεν φτάνουν, γιατί άραγε; ) η Ελλάδα θα είναι πετρελαιοπαραγωγός χώρα και δεν κάνει λάθος. Μόνο που κάποιοι θέλουν να είμαστε καταχρεωμένοι και πειναλέοι για να αρπάξουν τον πλούτο της χώρας μας (για ένα κομμάτι ψωμί).
Κάπου στον δρόμο ξεχαστήκαμε και φοβόμαστε τις χρεωκοπημένες «ενεργειακά» χώρες του Βορρά οι οποίες από το 1950 γνωρίζουν πως τα ενεργειακά τους αποθέματα θα εξαντληθούν γύρω στο 2030-35.
Όνειδος στην υπόθεση της Ελλάδας είναι οι «Εφιάλτες» διότι ζουν και υπάρχουν ανάμεσά μας.
 


«Ευτυχώς που δεν υπήρχαν ΜΜΕ στην Κατοχή,
θα ήμασταν όλοι συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών»






 

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Ένα βίντεο που πρέπει να δείτε - Νίκος Κοτζιάς

Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, μία από τις πιο υπεύθυνες και σοβαρές φωνές της κυβέρνησης, χαρακτηρίζει «παραμύθι» τις αιτιάσεις της αντιπολίτευσης και των εκπροσώπων των δανειστών την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ.
Δείτε τι ακριβώς λέει ο κ. Κοτζιάς σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ
 Βίντεο διάρκειας περίπου 6 λεπτών

 

Το Προεδρικό Διάταγμα και το ψηφοδέλτιο του δημοψηφίσματος.

 
 
 
 
 
 

Πολ Κρούγκμαν: Η Ελλάδα πρέπει να ψηφίσει ΟΧΙ



Την πεποίθησή του ότι ο ελληνικός λαός πρέπει να ψηφίσει ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της Κυριακής, κατέθεσε σε νέο του άρθρο στους New York Times, ο Νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν.

 
 Το άρθρο του Πολ Κρούγκμαν στους New York Times:
 
Έχει καταστεί σαφές εδώ και καιρό ότι η δημιουργία του ευρώ ήταν ένα τρομερό λάθος. Η Ευρώπη ποτέ δεν διέθετε τις προϋποθέσεις για ένα επιτυχημένο ενιαίο νόμισμα--κυρίως, το είδος της δημοσιονομικής και τραπεζικής ένωσης που θα μπορούσε για παράδειγμα να διασφαλίσει ότι όταν μία κατασκευαστική φούσκα εκραγεί όπως στη Φλόριντα, η Ουάσιγκτον αυτόματα να μπορεί να προστατεύσει τους ηλικιωμένους έναντι όποιας απειλής της ιατρικής τους περίθαλψης και των τραπεζικών τους καταθέσεων.
 
Η αποχώρηση από μία νομισματική ένωση, ωστόσο αποτελεί μία πολύ πιο σκληρή και τρομακτική απόφαση από την απόφαση για μη είσοδο εξ' αρχής και μέχρι τώρα ακόμη και οι πιο προβληματικές οικονομίες της Ευρώπης επανειλημμένα έκαναν πίσω από το χείλος του γκρεμού. Επανειλημμένα, οι κυβερνήσεις έχουν υποχωρήσει στις απαιτήσεις των πιστωτών για αυστηρή λιτότητα, ενώ η ΕΚΤ έχει καταφέρει να περιορίσει τον πανικό των αγορών.
 
Αλλά η κατάσταση στην Ελλάδα έχει τώρα αγγίξει ένα σημείο που φαίνεται να είναι χωρίς επιστροφή. Οι τράπεζες έχουν κλείσει προσωρινά και η κυβέρνηση επέβαλλε κεφαλαιακούς ελέγχους--όριο στην κίνηση των κεφαλαίων έξω από τη χώρα. Φαίνεται πολύ πιθανό ότι η κυβέρνηση θα πρέπει σύντομα να ξεκινήσει να πληρώνει τις συντάξεις και τους μισθούς με υποσχετικές(scrip) δημιουργώντας στην πραγματικότητα ένα παράλληλο νόμισμα. Και την επόμενη βδομάδα η χωρα θα διεξάγει δημοψήφισμα για να δεχθεί ή όχι τις απαιτήσεις της Τρόικας γαι περισσότερη λιτότητα.
 
Η Ελλάδα πρέπει να ψηφίσει "όχι" και η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να είναι έτοιμη εάν χρειαστεί να εγκαταλείψει την ευρωζώνη. 
 
Για να κατανοήσετε γιατί το λέω αυτό, πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι τα περισσότερα--όχι όλα, αλλά τα περισσότερα--που έχετε ακούσει για την ελληνική ασωτία και ανευθυνότητα είναι ψεύτικα. Ναι η ελληνική κυβέρνηση ξόδευε πέραν των δυνατοτήτων της στα τέλη της δεκαετίας του 2000. Αλλά από τότε επανειλημμένα μείωσε τις δαπάνες και αύξησε τους φόρους. 
 
Οι δημόσιοι υπάλληλοι μειώθηκαν περισσότερο από  25% και οι συντάξεις(οι οποίες ήταν πραγματικά πολύ γενναιόδωρες)μειώθηκαν κάθετα. Εάν προσθέσει κανείς και τα μέτρα λιτότητας, είναι πλέον αρκετό για να μειωθεί το αρχικό έλλειμμα και να μετατραπεί σε μεγάλο πλεόνασμα.
 
Γιατί αυτό δεν συνέβη; Επειδή η ελληνική οικονομία κατέρρευσε κυρίως ως αποτέλεσμα των μέτρων σκληρής λιτότητας, παρέσυρε καθοδικά και τα έσοδα.
 
Και αυτή η κατάρρευση με τη σειρά της, είχε να κάνει κυρίως με το ευρώ που παγίδευσε την Ελλάδα, σε ένα ασφυκτικό κλοιό(ζουρλομανδύα). Οι περιπτώσεις επιτυχημένης λιτότητας, στις οποίες οι χώρες αντιμετωπίζουν τα ελλείμματα χωρίς να συρθούν στην ύφεση, περιλαμβάνουν μεγάλες υποτιμήσεις που καθιστούν τις εξαγωγές τους πιο ανταγωνιστικές. Αυτό συνέβη για παράδειγμα στον Καναδά, τη δεκαετία του 1990 και σε μεγάλο βαθμό συνέβη και στην Ισλανδία πιο πρόσφατα. Αλλά η Ελλάδα, χωρίς δικό της νόμισμα, δεν είχε αυτή την επιλογή.
 
Επομένως, έτσι δικαιολογείται το grexit--η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ; Όχι απαραίτητα. Το πρόβλημα με το grexit  ήταν πάντα ο κίνδυνος ενός χρηματοοικονομικού χάους, ενός προβληματικού τραπεζικού συστήματος με πανικόβλητες αποσύρσεις κεφαλαίων και με πλήγματα στις επιχειρήσεις αφενός από τις τραπεζικές αναταράξεις αλλά και από την αβεβαιότητα σχετικά με τη νομική υπόσταση των χρεών. Γι' αυτό οι διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις υποχωρούσαν στις απαιτήσεις των πιστωτών και ακόμη και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πρόθυμη να αποδεχτεί τη λιτότητα που είχε ήδη επιβληθεί. Αυτό που ζητούσε μόνο ήταν στην πραγματικότητα έναν τερματισμό περαιτέρω λιτότητας.
 
Αλλά η Τρόικα δεν παραχώρησε τίποτε. Είναι εύκολο να χαθεί κανείς στις λεπτομέρειες αλλά το σημαντικό στοιχείο τώρα είναι ότι δόθηκε στην Ελλάδα μία πρόταση-τελεσίγραφο που στην πραγματικότητα δεν διαφέρει από την πολιτική των προηγούμενων ετών.
 
Αυτή η πρόταση -και σ' αυτό στόχευε- δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από τον Έλληνα πρωθυπουργό. Ο σκοπός  ήταν να ρίξει τον Α. Τσίπρα, το οποίο μπορεί να συμβεί εάν οι Έλληνες ψηφοφόροι φοβούνται την αντιπαράθεση με την Τρόικα και ψηφίσουν ναι.
 
Αλλά δεν πρέπει να φοβούνται για τρεις λόγους. Πρώτον, γνωρίζουμε τώρα ότι ακόμη πιο σκληρή λιτότητα είναι αδιέξοδο: μετά από πέντε χρόνια η Ελλάδα είναι σε χειρότερη κατάσταση από ποτέ. Δεύτερον, το μεγαλύτερο χάος που φοβούνταν οι περισσότεροι έχει ήδη συμβεί. Με τις τράπεζες κλειστές και την επιβολή κεφαλαιακών ελέγχων, δεν υπάρχουν πολλά χειρότερα να συμβούν. 
 
Τέλος, η αποδοχή του τελεσίγραφου της Τρόικας θα αποτελέσει την τελική εγκατάλειψη της ελληνικής ανεξαρτησίας. Μην εξαπατάστε από τους ισχυρισμούς ότι οι αξιωματούχοι της Τρόικας είναι απλώς τεχνοκράτες που εξηγούν στους αδαείς Έλληνες τι πρέπει να κάνουν. Αυτοί οι υποτιθέμενοι τεχνοκράτες είναι στην πραγματικότητα παραπλανημένοι που έχουν αγνοήσει ό,τι γνωρίζουμε για μακρο οικονομία και έχουν κάνει λάθος σε κάθε τους βήμα. Εδώ δεν πρόκειται για ανάλυση αλλά για εξουσία--την εξουσία των πιστωτών να τραβήξουν την πρίζα στην ελληνική οικονομία, που θα συνεχίζει όσο μία έξοδος από το ευρώ θα θεωρείται αδιανόητη.
 
Επομένως είναι η ώρα να δοθεί ένα τέλος σε αυτή την αδιανόητη κατάσταση. Αλλιώς η Ελλάδα θα είναι αντιμέτωπη με μια αδιάκοπη λιτότητα και μία ύφεση χωρίς τέλος.
 

Ο καπιταλιστής νομπελίστας οικονομολόγος Κρούγκμαν είχε γράψει ήδη από το 2010 ότι όταν το παιχνίδι παίζεται μεταξύ των αγορών και των πολιτών μιας χώρας να στοιχηματίζετε πάντα υπέρ των πολιτών, ακόμα και όταν φαίνεται ότι χάνουν στο πρώτο ημίχρονο.

 

Συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στον ελληνικό λαό


«όχι στον οικονομικό πόλεμο κατά της Ελλάδας»
 
Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον ελληνικό λαό και κατά της λιτότητας διοργανώνεται το απόγευμα της Δευτέρας στην πλατεία Τραφάλγκαρ του Λονδίνου. Η συγκέντρωση θα πραγματοποιηθεί στις 6.00 το απόγευμα (ώρα Αγγλίας).
Όπως αναφέρουν οι διοργανωτές στη σελίδα τους στο Facebook: «Η ΕΚΤ απειλεί να κόψει τη χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών. Μία πράξη οικονομικού πολέμου κατά της Ελλάδας που έχει ως στόχο να προκαλέσει την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος και να την εμποδίσει από το να πραγματοποιήσει δημοψήφισμα. Όλο αυτό πραγματοποιείται από μη εκλεγμένους τεχνοκράτες που δεν έχουν την εντολή οποιουδήποτε»

Σε διοργάνωση συνεδρίου για την αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας και για να μπει τέλος στη λιτότητα καλεί με σχετική επιστολή ομάδα Βρετανών βουλευτών της Αριστεράς, προέδρων συνδικάτων και ακτιβιστών.

«Πιστεύουμε ότι θα πρέπει να μπει τέλος στην εφαρμογή των πολιτικών λιτότητας που προκαλούν αδικίες και φτώχεια στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο» αναφέρει η επιστολή. «Καλούμε σε δημιουργία κανόνων από τον ΟΗΕ, οι οποίοι θα διαχειρίζονται τις κρίσεις χρέους των κυβερνήσεων με τρόπο γρήγορο, δίκαιο και με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα».

Συγκεντρώσεις σε Λισσαβόνα, Στουτγάρδη, Σικάγο

Αντίστοιχη συγκέντρωση αλληλεγγύης έχει καλεστεί και στη Λισσαβόνα για τη Δευτέρα στις 6.30 μ.μ. με σύνθημα «Αφήστε την Ελλάδα να αποφασίσει!». Μέχρι στιγμής συγκεντρώσεις αλληλεγγύης έχουν καλεστεί επίσης στη Στουτγάρδη και στο Σικάγο.


Πηγή: left.gr

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

Greece’s humiliation should worry us all - The Telegraph

Article link: www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe

The democracy that was born in Greece more than two millennia ago no longer applies when control over the currency and economic policy is handed to a supranational body

 As an institution, the EU promises security, stability and prosperity to member states in exchange for pooling their sovereignty. Yet for Greece, it has provided the opposite. Everyone knows the country should never have joined the eurozone in the first place and having done so should not have compounded that mistake by going on a borrowing binge.

But the humiliation now being heaped upon a proud and ancient country is a salutary lesson to all member states – that without the power to make their own decisions they are always at the mercy of the unelected bureaucrats and financiers who run the institutions. The democracy that was born in Greece more than two millennia ago no longer applies when control over the currency and economic policy is handed to a supranational body. The question of whether the price is any longer worth paying is not one for the Greeks alone to answer.

«Ως θεσμός, η ΕΕ υπόσχεται ασφάλεια, σταθερότητα και ευημερία στα κράτη μέλη της, σε αντάλλαγμα για τη συγκέντρωση της κυριαρχίας τους. Στην περίπτωση όμως της Ελλάδας, έκανε το αντίθετο. Όλοι ξέρουν ότι η χώρα δεν έπρεπε ποτέ να ενταχθεί στην ευρωζώνη αλλά και ότι, μετά την ένταξή της, δεν έπρεπε να της χορηγηθούν αλλεπάλληλα δάνεια.
Ωστόσο, η ταπείνωση που υφίσταται τώρα μία περήφανη και αρχαία χώρα αποτελεί ένα χρήσιμο μάθημα για όλα τα κράτη μέλη - ότι χωρίς τη δύναμη να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις θα βρίσκονται πάντα στο έλεος μη εκλεγμένων γραφειοκρατών και οικονομικών δυνάμεων που κρύβονται πίσω από τους θεσμούς. Η δημοκρατία που γεννήθηκε στην Ελλάδα περισσότερο από δύο χιλιάδες χρόνια πριν δεν ισχύει πλέον, όταν ο έλεγχος του νομίσματος και της οικονομικής πολιτικής παραδίδεται σε μια υπερεθνική αρχή. Το ερώτημα αν αξίζει τελικά να πληρώσουν το τίμημα μπορούν πλέον να το απαντήσουν μόνο οι Έλληνες»

The world will be a better place when Germans know their history — all of it.

In Greek crisis, Germany should learn from its fiscal past


Why can’t Germany apply the lessons of its own past to today’s economic challenge? As Jurgen Kaiser noted in a brilliant paper for the think tank of Germany’s Social Democrats, “little knowledge about Germany’s debt relief is to be found among the broader public in Germany.”
The world will be a better place when Germans know their history — all of it.
 
 
 
Η αμερικανική εφημερίδα Washington Post υπενθυμίζει στο Βερολίνο όσα Μέρκελ και Σόϊμπλε κάνουν πως δεν θυμούνται.
 
Ο συντάκτης του άρθρου Harold Meyerson συγκρίνει την νέα κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με αυτή του Αντενάουερ στην Γερμανία υποστηρίζοντας ότι και οι δύο κλήθηκαν να διαχειριστούν την κακοδιαχείριση των χωρών τους.
 
Συγκεκριμένα, ο δημοσιογράφος υπενθυμίζει :
 
H Γερμανία είναι υποχρεωμένη να θυμάται πάντα ότι η ανάπτυξη και η ευημερία της οφείλονται στην μεγαλόψυχη απόφαση των αντιπάλων της στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο να διαγράψουν το 50% των χρεών της!
 
Τελεία και παύλα λοιπόν με την εμμονή της δημοσιονομικής “ορθοδοξίας” η οποία έχει τινάξει στον αέρα όλη την Ευρώπη.
 
Το άρθρο γίνεται ακόμη σκληρότερο:
 
“ Η ανεργία εκτινάχθηκε στο 25%, ενώ η ανεργία των νέων ξεπέρασε το 50%. Η οικονομία συρρικνώθηκε κατά 26% και η κατανάλωση κατά 40%
 
Το χρέος ανήλθε στο 175% του ΑΕΠ, ενώ τα κεφάλαια από τα δάνεια που παραχώρησαν η Γερμανία και τα άλλα κράτη στην Ελλάδα δόθηκαν είτε για την κάλυψη των επιτοκίων είτε για την αποπληρωμή παλαιότερων δανείων. Μόλις το 11% εξ αυτών δόθηκε πραγματικά στην ελληνική κυβέρνηση”. Κλείνοντας το άρθρο ο συντάκτης υπενθυμίζει την συμφωνία του Λονδίνου το 1953 όπου 20 κράτη, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, που είχαν δανείσει χρήματα στη Γερμανία της εποχή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και μετά το 1945, συμφώνησαν να μειώσουν το χρέος της Γερμανίας κατά το ήμισυ.
 
Επιπλέον συμφώνησαν ότι η αποπληρωμή του δεν θα προέρχεται από τις κυβερνητικές δαπάνες αλλά αποκλειστικά από τις εξαγωγές.
 
 

Europe’s Moment of Truth- Paul Krugman

Η ώρα της αλήθειας για την Ευρώπη. (-Πωλ Κρούγκμαν-)

«Έως τώρα, κάθε προειδοποίηση για μια επερχόμενη διάσπαση της ευρωζώνης είχε αποδεχτεί λάθος. Οι κυβερνήσεις, ό,τι κι αν λένε προεκλογικά, μετεκλογικά υποκύπτουν στις απαιτήσεις της τρόικα. Στο μεταξύ, η ΕΚΤ προχωράει σε ενέργειες για να καθησυχάσει τις αγορές. Αυτή η διαδικασία κράτησε το νόμισμα ενιαίο, όμως διαιωνίζει την βαθιά και καταστροφική λιτότητα – χωρίς να αφήνει έστω και ελάχιστο χώρο στην ανάπτυξη, καθώς μερικά τρίμηνα μέτριας ανάπτυξης επισκιάζουν το τεράστιο κόστος πέντε χρόνων ανεργίας.
Όσον αφορά το πολιτικό σκέλος της υπόθεσης, ο μεγάλος χαμένος αυτού του προτσές υπήρξαν τα κόμματα της κεντροαριστεράς, που η συναίνεσή τους στην σκληρή λιτότητα – και η αναγκαστική εγκατάλειψη κάθε «κόκκινης γραμμής» που υποτίθεται ότι υπερασπίζονταν – τους έχει προκαλέσει πολύ μεγαλύτερη ζημιά απ’ ότι στα κόμματα της κεντροδεξιάς.
Μου φαίνεται ότι η τρόικα – νομίζω ότι είναι πια ώρα να σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι έχει αλλάξει κάτι, και να χρησιμοποιήσουμε το παλιό όνομα – περίμενε, ή τουλάχιστον ήλπιζε, ότι η περίπτωση της Ελλάδας θα αποτελούσε μια επανάληψη του ίδιου σεναρίου.
Ο Τσίπρας είτε θα ακολουθούσε την πεπατημένη, σπάζοντας τον κυβερνητικό συνασπισμό και πιθανότατα εξαναγκαζόμενος σε μια συνεργασία με την κεντροδεξιά, ή η κυβέρνησή του θα έπεφτε. Και αυτό ακόμα ενδέχεται να συμβεί. Αλλά τουλάχιστον προς το παρόν ο Τσίρας μοιάζει απρόθυμος να αυτοκτονήσει. Αντιθέτως, βρισκόμενος αντιμέτωπος με ένα τελεσίγραφο της τρόικας, αποφάσισε να προχωρήσει σε δημοψήφισμα για το αν πρέπει να αποδεχτεί την πρόταση των δανειστών. Λόγω αυτής της κίνησης κυριαρχεί μια φιλολογία ότι είναι ανεύθυνος, όμως, στην πραγματικότητα, κάνει το σωστό για δύο λόγους:
Πρώτον, αν κερδίσει το δημοψήφισμα, η ελληνική κυβέρνηση θα έχει ενδυναμωθεί από τη δημοκρατική νομιμοποίηση, που ακόμα, νομίζω, μετράει στην Ευρώπη. (Και αν δεν μετράει, είναι κάτι που πρέπει να ξέρουμε, επίσης).
Δεύτερον, μέχρι τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν στριμωγμένος πολιτικά, με τους ψηφοφόρους να είναι έξαλλοι με τις ολοένα και μεγαλύτερες απαιτήσεις για λιτότητα αλλά παράλληλα απρόθυμοι να εγκαταλείψουν το ευρώ. Ήταν πάντα δύσκολο να δει κανείς πώς και οι δύο επιθυμίες θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν – και είναι ακόμα δυσκολότερο τώρα. Στην πραγματικότητα, το δημοψήφισμα αναγκάζει τους ψηφοφόρους να θέσουν τις προτεραιότητές τους, και να δώσουν στον Τσίπρα ένα μήνυμα να κάνει ότι χρειάζεται σε περίπτωση που η τρόικα συνεχίσει να απαιτεί τα πάντα. Κατά τη γνώμη μου, επρόκειτο για μια κίνηση τερατώδους βλακείας των κυβερνήσεων των πιστωτριών χωρών και των θεσμών να ωθήσουν τα πράγματα σε αυτό το σημείο. Όμως το έκαναν, και δεν μπορώ ούτε κατ’ ελάχιστον να κατηγορήσω τον Τσίπρα που μεταβίβασε την απόφαση στους πολίτες, αντί για αυτούς».



Until now, every warning about an imminent breakup of the euro has proved wrong. Governments, whatever they said during the election, give in to the demands of the troika; meanwhile, the ECB steps in to calm the markets. This process has held the currency together, but it has also perpetuated deeply destructive austerity — don’t let a few quarters of modest growth in some debtors obscure the immense cost of five years of mass unemployment.

As a political matter, the big losers from this process have been the parties of the center-left, whose acquiescence in harsh austerity — and hence abandonment of whatever they supposedly stood for — does them far more damage than similar policies do to the center-right.

It seems to me that the troika — I think it’s time to stop the pretense that anything changed, and go back to the old name — expected, or at least hoped, that Greece would be a repeat of this story. Either Tsipras would do the usual thing, abandoning much of his coalition and probably being forced into alliance with the center-right, or the Syriza government would fall. And it might yet happen.

But at least as of right now Tsipras seems unwilling to fall on his sword. Instead, faced with a troika ultimatum, he has scheduled a referendum on whether to accept. This is leading to much hand-wringing and declarations that he’s being irresponsible, but he is, in fact, doing the right thing, for two reasons.

First, if it wins the referendum, the Greek government will be empowered by democratic legitimacy, which still, I think, matters in Europe. (And if it doesn’t, we need to know that, too.)

Second, until now Syriza has been in an awkward place politically, with voters both furious at ever-greater demands for austerity and unwilling to leave the euro. It has always been hard to see how these desires could be reconciled; it’s even harder now. The referendum will, in effect, ask voters to choose their priority, and give Tsipras a mandate to do what he must if the troika pushes it all the way.

If you ask me, it has been an act of monstrous folly on the part of the creditor governments and institutions to push it to this point. But they have, and I can’t at all blame Tsipras for turning to the voters, instead of turning on them.
 

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

Η Αθήνα δεν είναι μόνη «Il Manifesto»

IL MANIFESTO: Η Αθήνα δεν είναι μόνη

Η Ιταλική εφημερίδα καλεί τους αναγνώστες της να υπογράψουν την επιστολή πως η Ελλάδα δεν είναι μόνη:  ilmanifesto.info/atene-non-e-sola
ilmanifesto

 

H ιταλική εφημερίδα «Il Manifesto» καλεί όλους τους αναγνώστες της να υπογράψουν μια επιστολή.

Εμείς λέμε ξεκάθαρα:

Η Αθήνα δεν είναι μόνη.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει να διώξει την Ελλάδα, επειδή ζητάει αναβολή στην αποπληρωμή του χρέους. Η Ιταλία συμμετέχει στο χρέος για 40 διs. Είναι ένα χρέος όλων των Ιταλών.

Ας πούμε πρώτοι εμείς λοιπόν, ότι χώρια που έχουμε πολλές αμφιβολίες για τη νομιμότητά του, αρνούμαστε την αποπληρωμή τους, τουλάχιστον μέχρι η Ελλάδα να μπορεί να το πληρώσει χωρίς να εξαντλεί, μέχρι θανάτου, τους πολίτες της, χωρίς να διαλύει την οικονομία της.

Η Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα είναι ένας ενήλικος χωρίς την παιδική του ηλικία. Χωρίς τη γλώσσα και τη μνήμη του.

πηγή: Left.gr



 

Η Γερμανία ξεχνά την ιστορία - Suddeutsche Zeitung

Με μια βαρυσήμαντη παρέμβασή της η γερμανική εφημερίδα Suddeutsche Zeitung, υπενθυμίζει στη Γερμανία, ότι ξεχνά την ιστορική της ευθύνη για το χρέος». Σε μακροσκελές άρθρο που δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική της σελίδα γράφει:
Η γερμανική κυβέρνηση στην περίπτωση της διαμάχης για την κρίση στην Ελλάδα ξεχνά την ίδια της την ιστορία, επισημαίνει η εφημερίδα.  Το οικονομικό θαύμα της Γερμανίας κατέστη εφικτό μόνο επειδή άλλες χώρες διέγραψαν τα χρέη της.
Τους προηγούμενους μήνες η γερμανική κυβέρνηση, και κυρίως ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, έχουν ξεκαθαρίσει επανειλημμένα ότι θεωρούν τις οικονομικές απαιτήσεις της ελληνικής κυβέρνησης παράλογες. Πώς μπορεί η Αθήνα να ζητεί κούρεμα του χρέους της; Η Γερμανία δεν πρόκειται να συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο, υπογραμμίζει ο Σόιμπλε. Δεν τίθεται θέμα, επισημαίνει η Γερμανίδα καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ.
Και οι αποζημιώσεις για τα εγκλήματα που διέπραξαν οι ναζί στα ελληνικά χωρά στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου; Ούτε αυτές θα δοθούν. Το θέμα έχει κλείσει πολιτικά και νομικά, ξεκαθάρισε ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ.
Η Μέρκελ, ο Σόιμπλε και ο Σταϊνμάιερ, επισημαίνει η Suddeutsche Zeitung,συμπεριφέρονται σαν οι διαπραγματεύσεις για την Ελλάδα να αφορούν μόνο χρήματα, μόνο το παρόν, μόνο το ζήτημα πόσο υψηλός πρέπει να είναι ο ΦΠΑ στα ελληνικά ξενοδοχεία. Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για ένα άλλο, μεγαλύτερο ζήτημα, και εδώ η κυβέρνηση του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα έχει χτυπήσει το σωστό νεύρο. Σε αυτή τη διαμάχη, όπως και συχνά σε άλλα ευρωπαϊκά ζητήματα, πρόκειται και για την ιστορική ευθύνη της Γερμανίας απέναντι στην Ευρώπη.
Αυτή η ευθύνη προέρχεται από το Ολοκαύτωμα και τα εγκλήματα των ναζί, αλλά και από το γεγονός ότι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου πήγαν πολύ πολύ μακριά για να βοηθήσουν τη νεαρή Γερμανική Δημοκρατία. Και κυρίως το 1953 όταν αποφασίστηκε στο Λονδίνο η διαγραφή μεγάλου μέρους του γερμανικού χρέους.
Αμερικανοί, Βρετανοί και Γάλλοι ήταν πεπεισμένοι ότι χωρίς μια διαγραφή του χρέους της η Γερμανία δεν θα μπορούσε να ξανασταθεί οικονομικά στα πόδια της,ένα επιχείρημα το οποίο ισχύει και για την περίπτωση της Ελλάδας, σημειώνει ηSuddeutsche Zeitung.
Η Μέρκελ και ο Σόιμπλε (αλλά και άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες) το έχουν αποκλείσει τους τελευταίους μήνες. Όμως χωρίς τη διαγραφή του χρέους του 1953 δεν θα είχε υπάρξει το γερμανικό οικονομικό θαύμα και η έκρηξη των εξαγωγών τις δεκαετίες του 1950 και 1960.
Όμως το 1953 αποφασίστηκε και κάτι ακόμη: Το ερώτημα αν η Γερμανία οφείλει πολεμικές αποζημιώσεις θα έμενε στην άκρη μέχρι να υπογραφεί επισήμως ειρηνευτική συνθήκη. Αυτή η συνθήκη δεν υπάρχει ακόμη και σήμερα, ενώ με τη Συνθήκη Δύο Συν Τέσσερα, η οποία οδήγησε στην επανένωση της Γερμανίας πριν 25 χρόνια, το θέμα αποσιωπήθηκε συνειδητά.
Όταν σήμερα η Γερμανία λέει ότι δεν υπάρχει νομική βάση στο αίτημα της Ελλάδας για πολεμικές αποζημιώσεις βασίζεται πρώτον στη Συνθήκη Δύο Συν Τέσσερα και δεύτερον στη διαγραφή του χρέους του 1953.Νομικά λοιπόν, εξηγεί η εφημερίδα, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι η σκληρή στάση της γερμανικής κυβέρνησης δεν είναι πλέον πειστική: ούτε για τις επανορθώσεις, ούτε για το κούρεμα του χρέους. Αντίθετα, προσθέτει η Suddeutsche Zeitung, η Μέρκελ και ο Σόιμπλε θα πρέπει αυτές τις ημέρες να θυμηθούν τη στάση των πιστωτών της Γερμανίας πριν 62 χρόνια.
Ο Γερμανός τραπεζίτης Χέρμαν Γιόζεφ Αμπς που εκπροσωπούσε τη γερμανική κυβέρνηση είχε δηλώσει μετά τη Συμφωνία του Λονδίνου: «Με τη διευθέτηση του χρέους της η γερμανική κυβέρνηση κέρδισε όχι μόνο την οικονομική της αξιοπιστία, αλλά ο κόσμος άρχισε να εμπιστεύεται ξανά τη χώρα αυτή».


ΠΗΓΗ

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Serres Μakedon Snake Hunter



Ο γνήσιος Μακεδόνας εξολοθρευτής φιδιών πάει για την ωραία Κοζάνη.
Παράτησε το τσεκούρι και την σκούπα να μην πληγώσει πάλι τους ζωόφιλους (το γυαλί δεν το βγάζει με τίποτα, κάτσε καλά!!!) και συνεχίζει την μάχη με πολεμικές τέχνες.